Bulwar Xawerego Dunikowskiego

Termin: 21.10, sobota, g. 14.00

Prowadzenie wycieczki: arch. Katarzyna Dobiecka

Projekt bulwaru został podzielony na cztery strefy, które są charakterystyczne pod względem ukształtowania terenu oraz linii brzegowej, a także obiektów znajdujących się w ich bezpośrednim sąsiedztwi

Strefa I – odcinek od mostu Piaskowego do pl. Polskiego w sąsiedztwie budynku Hali Targowej.

Strefa II – odcinek od pl. Polskiego włącznie do kładki przy Zatoce Gondol w sąsiedztwie Akademii Sztuk Pięknych i Bastionu Ceglarskiego.

Strefa III – odcinek od mostka przy Zatoce Gondol do mostu Pokoju w sąsiedztwie budynku Muzeum Narodowego.

Strefa IV – odcinek od mostu Pokoju do mostu Grunwaldzkiego w sąsiedztwie Urzędu Wojewódzkiego.

Podział ten miał swoje przełożenie na program funkcjonalno-przestrzenny, który zaplanowano dla każdej ze stref jeszcze na etapie konkursu architektonicznego w 2008 roku.

Strefa I (początek bulwaru) została określona przez istniejący szpaler drzew, między który wkomponowano główny ciąg komunikacji pieszo-rowerowej. W miejscu przyległego pasa zieleni zaprojektowano geometryczną siatkę trawiastych górek, pełniących rolę parawanu wizualnego i akustycznego między deptakiem a ulicami Świętego Ducha i Frycza Modrzewskiego. Ten zielony pas przeciągnięty został także do strefy II, gdzie powstało największe wzniesienie oddzielające część bulwarową od kameralnego placu przed budynkiem ASP. Obszar tej części terenu najdalej sięga w głąb lądu, a jego linię brzegową wyznacza przebieg murów Bastionu Ceglarskiego. W tym strategicznym miejscu, między dwiema ścianami odtwarzającymi przebieg narożników bastionów ceglanych, zaprojektowano amfiteatralne zejście do wody. Na amfiteatr prowadzi główny ciąg komunikacyjny, który biegnie nieprzerwanie wzdłuż całego amfiteatru, następnie przez wąski przesmyk aż do mostka przy Zatoce Gondol, za którym znajduje się strefa III, tuż przy Muzeum Narodowym. Problem komunikacyjny w tej strefie, który polegał na przerwaniu ciągu pieszego przez most Pokoju i ulicę, rozwiązało zaprojektowanie kładki pod mostem, do której schodzimy po dwóch rampach, omijając ruchliwą ulicę. Zabieg ten połączył strefę IV z resztą bulwaru, co niewątpliwie było jednym z ważniejszych zadań całej inwestycji. Ostatnia, IV strefa bulwaru ma bardzo określony układ urbanistyczny z półkolistą fasadą budynku Uniwersytetu Wrocławskiego podążającą za miękką linią nabrzeża. Zadaniem projektowym było stworzenie zejścia do wody przy jednoczesnym zachowaniu linii łuku. Wykorzystano betonowe prefabrykaty stopni amfiteatru, które ułożono stycznie do łuku podzielonego na równe odcinki. W ten sposób uzyskano odwrotny efekt wizualny niż w strefie II, gdzie stopnie skierowane do wnętrza tworzą zamkniętą formę monolitycznej niecki. Stopnie strefy IV rozchodzą się na zewnątrz, co pozwala oglądać przeciwległy brzeg w szerszym ujęciu. Akcentem formalnym i kolorystycznym, a także osią tego założenia jest czerwona pufa pokryta gumowym granulatem.

W całym projekcie duży nacisk położono na rysunek rzutu i utrzymanie dyscypliny rządzącej nim geometrii i modułowości. Wszystkie kierunki, osie, podziały zostały starannie przemyślane pod względem estetycznym i wykonawczym. Elementy małej architektury, takie jak balustrady, prefabrykaty betonowe, oprawy drzew i latarnie, zostały wymyślone, dostosowane i opracowane indywidualnie w ramach projektu wykonawczego oraz podczas nadzoru autorskiego.

Z wyjątkiem pufy całość utrzymano w jasnej tonacji, tak by wydobyć kolor wody, traw i drzew. Dzięki konsekwencji w zastosowaniu materiałów, takich jak beton, granit, drewno, stal ocynkowana i szuter, powstał spójny krajobraz przestrzeni rekreacyjnej w mieście.